Varoşlar sesiz, uçurtmasını özgürleştirmiş bir çocuk.
Yaşam diye lahitler içinden insanlığı seyreden katiller, kana boğmuş seslerini insanlığın.
Düğümleşir ansızın boğazım.
Çıkmışım bir yalçın kayaya, bir yanım uçurum, bir yanım kan ve kurşun
Seyret ecel, senden vahşileri var bu tapınak dedikleri mağaralarda.
Damlar gözlerime yaşlı anılar.
O çiçeği çiçeğe eklediğimiz yıllar.
Hani vardı ya hatırlarsın, nehirlere ısmarladığımız çiçekten taçlar,
döner umuduyla el salladığımız zamanlar.
Görkemli dağlara durduğumuz selamlar şimdi nerdeler.
Bir yanım isyan, bir yanım sessizlik; kenar mahalleli dendik, itildik
ve şimdi soluyor o varoş dedikleri yurdum inleye, inleye.
top koşturduğumuz, birbirimizi kovaladığımız günlerce o uzun çayırlar; şimdi gökdelen, beton ve fabrika istilası altında.
İşin garibi herkes işsiz, herkes aç fabrika diyarında.
Bir kültür şehri bir yanım, Anadolu’nun orta yeri diğer yanım.
Irmak görmemiş, sevda tatmamış kenar yurtlu.
Ellerimizi kanatırcasına, yırtarcasına pantolonları, gömlekleri.
Belki yüksekte olma arzusuydu bilinmez, çıkardık ağaçlara, ağaçlara
Düşer, kalkar, ağlar, avuturduk kendimizi; oyalardık işte çocukluğumuzla yaşamı.
Sonra geldiler, bir tiksinti suratlarda mahallemiz pis, mahallemiz ilkel.
Bir anda aldılar elinden hayatın oynadığı çocukluğumuzu.
Şimdi yılların öfkesi ve açlığı büyür.
Varoşlar isyanda, varoşlar koparmış ipini.
Gazeteler puntolarla düşer manşeti: Varoşlar isyanda, varoşlar koparmış ipini