Şafaklar bölünmüş uyanışlarla yine.
Kan ter içerisinde uyanır bir çocuk,
Ve bir çocuk sesidir hıçkırıklara boğulmuş.
Anne arar, umarsız günlerinde
Hıçkırıkları yayılır devri aleme.
tüm yaralar ona ve anlayanlaradır.
bu çocuktur ki; yeşerir her gününde
her günde büyür; ama çocuk kalmak ister
geç kalmış bir zamandır umutları.
Büyütür, o hep büyütür bir şeyleri içinde.
gün gelir çığlığını. gün gelir umudunu.
gün gelir öfkesi çoğalır ağır bir tortuyla
gel gör ki; kaldıramaz çocukluğunu
aksamalarla bitirir her gününü.
ve biten günleri gelir yürüdükçe ardı sıra.
güneşi yokluğa tutukludur.
ne kadar büyür o çakmak gözleri bilemezsiniz.
ışık saçar kimi zaman;
kimi zaman kanlı bakar oyunların arkasından.
ilk haksızlıkla tanışır sokak arasında
koruyacak bir baba yoktur yalnızdır;
ama sığ değil, zaman derinliğindedir körpe vücudu.
seçme şansı o gün de yoktur.
bir çocuk şımarıklığı yaşamamıştır hiçbir zaman.
yeni elbiseler hayal ederek giymiştir eski elbiselerini.
düşünmek acıdır; biber gibi bir şeydir onun için.
tek farkı acı ağzında değildir artık.
anne demek zordur onun için elbet.
korkmadan babasını haykıramamış ve şikayet edememiştir komşusun çocuğunu
gösterememiştir yaptığı resimleri.
anlatamamıştır öğrendiklerini, haykıramamıştır haksızlıkta ve adaletsizlikte ben de çocuğum diye.