KELEBEKLER 1 GÜN YAŞARLAR AMA ŞEREFLİCE ÖLÜRLER

İNSANLAR SA 1 ASIR YAŞARLAR AMA ŞEREFSİZCE GEBERİRLER

(ERCAN)

Varoşlar sesiz, uçurtmasını özgürleştirmiş bir çocuk.
Yaşam diye lahitler içinden insanlığı seyreden katiller, kana boğmuş seslerini insanlığın.
Düğümleşir ansızın boğazım.
Çıkmışım bir yalçın kayaya, bir yanım uçurum, bir yanım kan ve kurşun
Seyret ecel, senden vahşileri var bu tapınak dedikleri mağaralarda.
Damlar gözlerime yaşlı anılar.
O çiçeği çiçeğe eklediğimiz yıllar.
Hani vardı ya hatırlarsın, nehirlere ısmarladığımız çiçekten taçlar,
döner umuduyla el salladığımız zamanlar.
Görkemli dağlara durduğumuz selamlar şimdi nerdeler.
Bir yanım isyan, bir yanım sessizlik; kenar mahalleli dendik, itildik
ve şimdi soluyor o varoş dedikleri yurdum inleye, inleye.
top koşturduğumuz, birbirimizi kovaladığımız günlerce o uzun çayırlar; şimdi gökdelen, beton ve fabrika istilası altında.
İşin garibi herkes işsiz, herkes aç fabrika diyarında.
Bir kültür şehri bir yanım, Anadolu’nun orta yeri diğer yanım.
Irmak görmemiş, sevda tatmamış kenar yurtlu.
Ellerimizi kanatırcasına, yırtarcasına pantolonları, gömlekleri.
Belki yüksekte olma arzusuydu bilinmez, çıkardık ağaçlara, ağaçlara
Düşer, kalkar, ağlar, avuturduk kendimizi; oyalardık işte çocukluğumuzla yaşamı.
Sonra geldiler, bir tiksinti suratlarda mahallemiz pis, mahallemiz ilkel.
Bir anda aldılar elinden hayatın oynadığı çocukluğumuzu.
Şimdi yılların öfkesi ve açlığı büyür.
Varoşlar isyanda, varoşlar koparmış ipini.
Gazeteler puntolarla düşer manşeti: Varoşlar isyanda, varoşlar koparmış ipini

Geceler yuttum aydınlık düşlerimde.
İçime süzdüm tüm aydınlıkları karanlık hayalimde.
Sevdalar içtim karanlıkları yırttığım çığlığımla.
Dünyayı değil, bedenimi sarstım düşüncelerimle.
Zehirler aldım bedenime sevda gibi, panzehiri kendisi tıpkı senin gibi.
İçime attım kendime dahi söyleyemediğim nefesimi kesen sırlarımı.
Sabahleyin süpürdüm son rüzgarla acımı.
Şiirler yazdım bir ucu gözlerim diğer ucu kalemim.
Ahlar çektim ışıksız anlarımda.
Kitaplar okudum acıyı telaffuz eden.
Ve şaşırdım, elimde solmadan dakika geçiren güle.
Oturdum sabahlara kadar gözüm bir noktada.
Uyandım haksızlık etmeden doğan güneşe uyumadığım geceden.
Yürüdüm yollar boyu amaçsız, sonuna varamadım daha kısacık ömrün; ne sonuna ne tadına.
Konuştum saatlerle şarkılar sabahında umutsuzluktan.
Baktım kalp gözümden cennet ve cehenneme.
Ne çare kapıları sürgülü.
İçtim ihtilal ırmağından.
Çıktım it yokuşundan, aradım yine bulamadım seni.
Yağmurlar bekledim çok kez, çağ yangınını söndürmesi için.
Üfledim yaramı, dayanırım, beter değil diye
Kırdım dişlerimi, sıktığım yumruğuma eşlik etsin diye.
Sonra, hiç açmadım yumruğumu ve ağzımı, düşüncem suçlanmasın diye.
Özledim ve bekledim aşkımızın kıblesinde, bir samyeli bırakır seni diye